Ένα βίντεο που αποτυπώνει μια σκληρή σκηνή από το βουνό Γκιρνάρ στο Γκουτζαράτ της Ινδίας έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις και έντονο προβληματισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναδεικνύοντας ένα ηθικό ζήτημα που αφορά τις ταξικές διαφορές και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στο επίκεντρο του διαλόγου βρίσκεται η πρακτική κατά την οποία εύποροι επισκέπτες πληρώνουν ανθρώπους για να τους μεταφέρουν, πάνω σε παραδοσιακά φορεία, στην κορυφή ενός από τα πιο απαιτητικά βουνά της χώρας.
Το επίμαχο οπτικό υλικό, το οποίο διαμοιράστηκε μαζικά στην πλατφόρμα X, παρουσιάζει τέσσερις αχθοφόρους να επωμίζονται το βάρος ενός άνδρα που κάθεται αναπαυτικά σε ένα «παλκί», διασχίζοντας με κόπο τα απότομα πέτρινα σκαλοπάτια του βουνού. Οι εργάτες, χρησιμοποιώντας ξύλινα μπαστούνια για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητά τους, συνεχίζουν την κοπιαστική ανάβαση προς την κορυφή Ντατατρέγια, υπό συνθήκες που πολλοί χρήστες έσπευσαν να χαρακτηρίσουν εξευτελιστικές.
Η συγκεκριμένη διαδρομή, η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 10.000 σκαλοπάτια, αποτελεί για χιλιάδες θρησκευόμενους, μια εξαντλητική διαδρομή που απαιτεί αρκετές ώρες αντοχής. Παρά το γεγονός ότι οι αρχικές πληροφορίες που συνόδευαν το βίντεο έκαναν λόγο για έναν πλούσιο τουρίστα, οι κάτοικοι της περιοχής διευκρίνισαν ότι η υπηρεσία αυτή παρέχεται παραδοσιακά σε άτομα τρίτης ηλικίας, άτομα με αναπηρίες που δεν έχουν τη σωματική ικανότητα να ολοκληρώσουν μόνοι τους το ταξίδι. Ωστόσο, η δημόσια οργή εστιάζει κυρίως στους υγιείς επισκέπτες που χρησιμοποιούν το φορείο ως μέσο πολυτέλειας, για να αποφύγουν τον φυσικό κόπο.
Η συζήτηση που αναπτύχθηκε κάτω από το βίντεο θυμίζει πεδίο μάχης, καθώς οι απόψεις για τη φύση αυτής της συναλλαγής διίστανται. Από τη μία πλευρά, επικρατεί η άποψη ότι η εικόνα αποτελεί μια κυνική απόδειξη του κοινωνικού χάσματος στην Ινδία. Πολλοί χρήστες άσκησαν σκληρή κριτική στην ηθική του επιβάτη, υποστηρίζοντας πως αν κάποιος αδυνατεί να καταβάλει την προσπάθεια να φτάσει στην κορυφή του προορισμού, ίσως θα έπρεπε να απέχει από το ταξίδι.
Από την άλλη πλευρά, η αντίθετη πλευρά τονίζει την ανάγκη των αχθοφόρων να επιβιώσουν οικονομικά. Για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους, η μεταφορά των ταξιδιωτών αποτελεί μια νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα που τους προσφέρει ένα σταθερό εισόδημα για τις οικογένειές τους. Επισημαίνεται μάλιστα, ότι σε άλλες περιοχές της Ινδίας, όπως στο Κεντάρναθ, οι αχθοφόροι έχουν αντιταχθεί σθεναρά στην εγκατάσταση τελεφερίκ, φοβούμενοι τον βιοποριστικό αφανισμό τους. Η αντιπαράθεση αυτή καταδεικνύει την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας στην Ινδία, όπου η ανάγκη για εργασία συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τις σύγχρονες αντιλήψεις περί ανθρώπινης ισότητας και δικαιωμάτων.