Στο πένθος και τη θλίψη βυθίστηκε σαν σήμερα, στις 23 Ιουλίου 1996 η Ελλάδα, καθώς η «εθνική σταρ» Αλίκη Βουγιουκλάκη, η γυναίκα που σφράγισε μια ολόκληρη εποχή στον ελληνικό κινηματογράφο, άφησε την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο «Ιατρικό Κέντρο Αθηνών». Νικημένη από την καλπάζουσα μορφή καρκίνου στο ήπαρ, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 62 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια χώρα που αρνιόταν να πιστέψει την απώλειά της.
Ο θάνατός της προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση, καθώς η Αλίκη δεν ήταν απλώς μια λαοφιλής ηθοποιός, αλλά ένα σύμβολο αισιοδοξίας, χαράς και λάμψης για πολλές διαφορετικές γενιές Ελλήνων.
Η μάχη με την ασθένεια και το σοκ της κοινής γνώμης
Η είδηση της ασθένειάς της είχε πέσει σαν κεραυνός εν αιθρία την άνοιξη του 1996, ενώ η ίδια πρωταγωνιστούσε ακόμα στη θεατρική παράσταση «Η Μελωδία της Ευτυχίας». Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, με το γνωστό πείσμα και τη μαχητικότητα που τη διαέκριναν σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, πάλεψε με γενναιότητα. Ταξίδεψε μάλιστα στο εξωτερικό, σε ειδικά ιατρικά κέντρα της Βοστώνης και της Αγγλίας, αναζητώντας θεραπεία, όμως η εξέλιξη της νόσου ήταν δυστυχώς ραγδαία.
Τις τελευταίες εβδομάδες της νοσηλείας της στην Αθήνα, τα μέσα ενημέρωσης κάλυπταν καθημερινά και σε συνεχή ροή την κατάσταση της υγείας της. Εξωτερικά του νοσοκομείου, το σκηνικό ήταν πρωτοφανές: εκατοντάδες πολίτες, από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους, συγκεντρώνονταν καθημερινά κρατώντας λουλούδια, ανάβοντας κεριά και προσευχόμενοι για ένα θαύμα που δεν ήρθε ποτέ.
Το ιστορικό λαϊκό προσκύνημα και η πάνδημη κηδεία
Μετά την ανακοίνωση του θανάτου της, η σορός της Αλίκης Βουγιουκλάκη τέθηκε σε τριήμερο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Χιλιάδες κόσμου σχημάτισαν ατελείωτες ουρές χιλιομέτρων, περιμένοντας καρτερικά κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο για να της πουν το ύστατο χαίρε και να αφήσουν ένα τριαντάφυλλο.
Η κηδεία της, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Ιουλίου 1996, μετατράπηκε σε μια πρωτοφανή λαϊκή εκδήλωση αγάπης και λατρείας. Δεκάδες χιλιάδες πολίτες κατέκλυσαν τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, ακολουθώντας την πομπή από τη Μητρόπολη έως το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Με δάκρυα στα μάτια, παρατεταμένα χειροκροτήματα και τη διαρκή ιαχή «Αθάνατη!», ο λαός αποχαιρέτησε το δικό του αγαπημένο παιδί, ενώ τα τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν ζωντανά την τελετή, καθηλώνοντας ολόκληρη τη χώρα μπροστά στις οθόνες.
Η ανεξίτηλη κληρονομιά της «εθνικής σταρ»
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δεν υπήρξε απλώς μια επιτυχημένη επαγγελματίας του θεάματος. Ήταν ένα σπάνιο κοινωνικό φαινόμενο. Με ταινίες-σταθμούς που έσπασαν κάθε ρεκόρ εισιτηρίων, όπως «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», «Η Αλίκη στο ναυτικό», «Η αρχόντισσα κι ο αλήτης», «Υπολοχαγός Νατάσσα» και δεκάδες άλλες, διαμόρφωσε την εικόνα της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας της δεκαετίας του ’60.
Παράλληλα, υπήρξε μια οξυδερκής θιασάρχης και επιχειρηματίας που τόλμησε να ανεβάσει στην Ελλάδα μεγάλες θεατρικές παραγωγές και απαιτητικά μιούζικαλ, εκσυγχρονίζοντας το εγχώριο θέατρο.
Ακόμα και σήμερα, δεκαετίες μετά την απώλειά της, το λαμπερό της χαμόγελο, η αστείρευτη ενέργεια, τα τραγούδια και οι ατάκες της παραμένουν ολοζώντανα μέσα από την καθημερινή προβολή των ταινιών της. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη κατάφερε να πετύχει αυτό που ελάχιστοι καλλιτέχνες πετυχαίνουν: να νικήσει τον χρόνο και να μείνει πραγματικά αθάνατη στη συλλογική μνήμη.