Το πραγματικό πολιτικό άγχος του Μεγάρου Μαξίμου δεν φαίνεται να βρίσκεται ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στα προσωποπαγή ή συγκυριακά κύματα διαμαρτυρίας που αναπτύσσονται κατά καιρούς στην κοινωνία.
Αντίθετα, φαίνεται πως θεωρούν ότι ο μόνος αντίπαλος που θα μπορούσε να αποκτήσει ξανά χαρακτηριστικά ουσιαστικής απειλής για τη ΝΔ είναι ο χώρος που συνδέεται με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα.
Σύμφωνα με το Έθνος, στο πρωθυπουργικό επιτελείο έχει διαμορφωθεί μια σαφής στρατηγική ιεράρχηση των πολιτικών αντιπάλων, η οποία αντιμετωπίζει με εντελώς διαφορετικούς όρους κάθε πιθανό μέτωπο.
Στην περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού, η ανάδειξή της σε βασικό αντίπαλο του κεντρικού συστήματος εξουσίας θεωρείται από ορισμένους περισσότερο συγκυριακή και επικοινωνιακή παρά ουσιαστική, με την εκτίμηση ότι η δυναμική αυτού του κύματος δεν έχει τα χαρακτηριστικά σταθερής πολιτικής απειλής.
Η ίδια εικόνα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, επικρατεί και για το ΠΑΣΟΚ. Στο Μαξίμου φέρονται να θεωρούν πως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παραμένει εγκλωβισμένο στις εσωτερικές του αδυναμίες και αδυνατεί να διαμορφώσει ένα ισχυρό, συνεκτικό και διευρυνόμενο αντιπολιτευτικό ρεύμα. Με άλλα λόγια, η κυβερνητική ανάγνωση είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει ικανό, τουλάχιστον στο ορατό διάστημα, να μετατραπεί σε πραγματικό διεκδικητή της πολιτικής πρωτοκαθεδρίας.
Γι’ αυτό και ο βραχυπρόθεσμος αλλά και μεσοπρόθεσμος σχεδιασμός του Μεγάρου Μαξίμου επικεντρώνεται αλλού: στο να κρατηθεί το ΠΑΣΟΚ στο περιθώριο της κεντρικής πολιτικής αναμέτρησης, ενώ το μεγαλύτερο βάρος της πολιτικής και επικοινωνιακής αντιπαράθεσης στρέφεται προς τον Αλέξη Τσίπρα. Η επιλογή αυτή μόνο τυχαία δεν είναι. Στην κυβέρνηση φαίνεται πως πιστεύουν ότι μόνο μια ενδεχόμενη ανασυσπείρωση του χώρου που εκπροσωπεί ο πρώην πρωθυπουργός θα μπορούσε να δημιουργήσει εκ νέου έναν σαφή αντιπολιτευτικό πόλο απέναντι στη ΝΔ.
Ωστόσο, αυτή η στρατηγική δεν θεωρείται χωρίς ρίσκο. Στο εσωτερικό των κυβερνητικών αναλύσεων υπάρχουν φωνές που επισημαίνουν ότι, όσο περισσότερο το Μαξίμου επιλέγει να αντιμετωπίζει τον Αλέξη Τσίπρα ως τον βασικό του αντίπαλο, τόσο περισσότερο ενδέχεται να ενισχύει τη δημόσια εικόνα του ως του μόνου παίκτη που μπορεί να σταθεί απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Με αυτόν τον τρόπο, η πολιτική στόχευση αποδυνάμωσης θα μπορούσε να καταλήξει, υπό προϋποθέσεις, σε άθελη αναβάθμιση.