Μια βαθιά συναισθηματική εξομολόγηση έκανε η Φωτεινή Πετρογιάννη, επιστρέφοντας σε έναν τόπο που κατέχει ξεχωριστή θέση στην προσωπική της διαδρομή. Η δημοσιογράφος βρέθηκε ξανά στην Τήνο, ένα νησί που για εκείνη δεν συνδέεται μόνο με ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές, αλλά και με αναμνήσεις που εξακολουθούν να τη συγκινούν έντονα.
Έπειτα από 13 μήνες απουσίας, η Φωτεινή Πετρογιάννη επέστρεψε στο αγαπημένο κυκλαδίτικο νησί, έχοντας πλέον μαζί της τον γιο της, Δημήτρη Μάριο. Μάλιστα, μοιράστηκε μια τρυφερή φωτογραφία στην οποία ποζάρει με το παιδί της μπροστά στο ηλιοβασίλεμα. Το συγκεκριμένο στιγμιότυπο έγινε η αφορμή για να ανατρέξει στο παρελθόν και να μιλήσει τόσο για τον πατέρα της που έφυγε από τη ζωή όσο και για ένα οικογενειακό ταξίδι που δεν πρόκειται να ξεχάσει.
Για τη δημοσιογράφο, η Τήνος έχει αποκτήσει με τα χρόνια ιδιαίτερο συμβολισμό. Όπως έχει εξηγήσει, γνώρισε καλύτερα το νησί και δέθηκε μαζί του χάρη στον σύντροφό της, Μιχάλη. Αργότερα, ένας ακόμη σημαντικός οικογενειακός σταθμός ήρθε να ενισχύσει αυτόν τον δεσμό, καθώς στην Τήνο τελέστηκε και η βάπτιση του μικρού Δημήτρη Μάριου.
Η νέα επίσκεψή της, ωστόσο, αναπόφευκτα επανέφερε στη μνήμη της όσα είχαν συμβεί κατά το προηγούμενο ταξίδι της οικογένειας. Εκείνη την περίοδο όλοι προετοιμάζονταν για να ταξιδέψουν στο νησί με αφορμή τη βάπτιση. Η ίδια θυμάται να βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά και να περιμένει να φτάσουν τα αγαπημένα της πρόσωπα, προκειμένου να αναχωρήσουν όλοι μαζί.
Η ίδια περιέγραψε όσα έζησε με λόγια που δύσκολα αφήνουν κάποιον ασυγκίνητο, αποκαλύπτοντας πως αμέσως μετά την επιστροφή τους από την Τήνο ξεκίνησε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδος.
Η συγκινητική ανάρτηση της Φωτεινής Πετρογιάννη -«Ήταν η τελευταία φορά που είδα τον μπαμπά μου όρθιο»
Στην ανάρτησή της έγραψε: «Έχουμε να έρθουμε στην Τήνο 13 μήνες. Από τη βάπτιση του μικρού μας. Για εμάς είναι μεγάλο χρονικό διάστημα, μιας και ερχόμασταν πιο συχνά καθώς η Τήνος είναι το νησί που γεμίζει την καρδιά μας. Τα χωριά της, οι όμορφοι άνθρωποι, η Παναγιά που στέκει εκεί αγέρωχη, έτοιμη να ακούσει τον πόνο και την προσευχή όλων όσοι την έχουν ανάγκη. Ανέκαθεν είχε άλλο νόημα αυτό το νησί για εμένα. Το έμαθα μέσα από τον Μιχάλη μου, το αγάπησα μέσα από εκείνον και τώρα το παιδί μας , με κάποιον τρόπο, έχει ένα κομμάτι της Τήνου μέσα του.
Πριν 13 μήνες, περίμενα στο λιμάνι του Πειραιά όλη μου την οικογένεια να φύγουμε μαζί για τη βάπτιση στο νησί.
Ακόμα θυμάμαι τον μπαμπάκα μου να περνάει το φανάρι στο λιμάνι με ένα κατακόκκινο μπλουζάκι.
Γιατί άραγε μπαμπά μου σε παρατήρησα τόσο πολύ εκείνη την ημέρα; Μπήκαμε στο πλοίο όλο χαρά που τελικά τα καταφέραμε, μιας και ο μπαμπάς μου για πολλά χρόνια αντιμετώπιζε ένα σοβαρό θέμα υγείας και πιστεύαμε ότι δεν θα μπορέσουμε να πάμε όλοι μαζί. Εκείνο το πρωινό, με αυτό το κατακόκκινο μπλουζάκι, ήταν η τελευταία φορά που είδα τον μπαμπά μου όρθιο, στα γερά πόδια του. Ακόμα και τώρα που έφυγε, δεν μπορώ να πιστέψω πως γίνεται να τον πρόδωσαν τα πόδια του. Γύριζε όλο τον κόσμο ακούραστος και δεν μπόρεσε τελικά ούτε στην εκκλησία να έρθει.
Γυρίσαμε από την Τήνο και όλα μαύρισαν. Νοσοκομεία, κλάματα και μετά…το τέλος.
Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μας.Η Τήνος πίστευα ότι άθελά της με είχε πληγώσει και κάπως «γκρίζαρε» το χρώμα της μέσα μου.
Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά! Απλά μου λείπει ο μπαμπάς μου και τώρα που ήρθα στην Τήνο, μου λείπει ακόμα περισσότερο. Εύχομαι όπου κι αν είστε να περνάτε όμορφα και αν χάσατε πρόσφατα κάποιον δικό σας, εύχομαι ο πόνος μας να μαλακώσει σύντομα. Αν κάποιος δικός σας δίνει μια μάχη, να πιστεύετε στα θαύματα, όπως και αν θεωρείτε ότι γίνονται αυτά. Υγ: Μπαμπά μου, δεν σου άρεσε ποτέ το κόκκινο χρώμα».
Έτσι, η επιστροφή της στην Τήνο 13 μήνες αργότερα, αυτή τη φορά έχοντας τον Δημήτρη Μάριο στην αγκαλιά της, ένωσε με έναν ιδιαίτερο τρόπο το παρελθόν με το παρόν, φέρνοντας ξανά στην επιφάνεια στιγμές οικογενειακής ευτυχίας αλλά και μια απώλεια που σημάδεψε τη ζωή της.